Persoonlijk, maagkanker wil maar niet wennen.

Als dan het nieuws is “geland”, moet een mens er dan ook aan wennen ? Ik weet het niet, er is veel en vaak goede informatie te vinden op het onvolprezen internet over kanker en de mensen die daarmee te maken krijgen, maar op die vraag vond ik geen algemeen geldend antwoord. Ik vraag me dus af of zo’n toestand gaat wennen. Zoiets als een gebitsprothese of wellicht een ander soort prothese. Eerst lastig en opdringerig aanwezig, later gewoon een onderdeel van je lijf, en van je leven. Je had het liever niet, maar het is er nu eenmaal, en klagen helpt ook niet echt. Zo zou ik tegen mijn nieuwe metgezel, de maagkanker willen aankijken. Maar dan gieren allerlei emoties door het brein, en door het lijf. Afmattende emoties, terwijl het lijf het al zo moeilijk heeft om te functioneren met al die ongewenste kwaadaardige cellen die meeliften in het systeem.
Het toeval wil dat er een overvloed is aan bloggers, schrijvers, en andere media profs die actief zijn met het weergeven van hun eigen ziektegeschiedenis.
Vaak erg boeiend en goed beschreven. Maar ik krijg nu de neiging me te verdedigen, ik heb echt geen kanker gekregen om mee te kunnen doen met deze hype. En dat ik er hier af en toe over blog heeft geen andere functie dan de rest van mijn blog. Het houdt mij bezig, en dat wil ik op bescheiden schaal delen met mensen die de moeite nemen om hier langs te komen. Niet meer of minder.
Ondertussen gaat het leven door.
Er zijn veel mooie momenten met geliefde , (klein)kinderen en mooie wandelingen. De steun en vriendschap die ik ervaar is groot. Hoe je dat in woorden moet weergeven weet ik niet goed. Het is hartverwarmend en komt direct binnen, daar hou ik het maar even bij. Ziek zijn doe ik vooral binnen de muren van ons huis. Hoe wij dat hier allemaal aanpakken en beleven beschrijf ik hier niet, er moet een comfortabele grens van privacy blijven bestaan.
Een mooi etentje in het kader van het lokale bestuur, ( ook zonder mee-eten een prima avond), levendige raadsvergadering en veel , wederzijdse, betrokkenheid. Dat zijn zo de ingrediënten waardoor ik meer kan zijn dan een man met een ziekte.
Deze week stap ik weer de ziekenhuiswereld in. Een 2nd opinie, dus ook weer een vonnis. Ook daar zal ik doorheen moeten en dan afwachten of chemo en/of andere medische interventies iets kunnen betekenen. Misschien kom ik er op tijd achter hoe je het leven dient te leven als de eindigheid van dat leven zich zo onbeschaamd en brutaal heeft aangekondigd.
Ondertussen luister ik naar oude liederen, Schubert. Tijdloos mooi. Dietrich Fischer Diskau in zijn glorie jaren.
Het belooft een mooie zondag te worden.
Het gaat u goed,

tot de volgende keer,

Diskau. ook aandacht voor de voorafgaande advertentie svp: