Persoonlijk: Leven gaat door, ook met maagkanker. een update

Het is alweer een tijd geleden dat ik hier geschreven heb. Iedereen die hier of elders heeft gereageerd, bedankt! Kanker hebben en daarnaast ook nog een leven leiden naast die ongewenste en opdringerige gast is een dagtaak. In mijn geval waren er diepe dalen. De chemo lijkt goed werk te doen, maar is slopend voor de energie. Tenminste het kan de chemo zijn, dat de maagkanker zelf voor de energiesloop zorgt is onwaarschijnlijk. Ik vind mezelf terug in een rolstoel. Een hobbel waartegen ik me te lang en te eigenwijs  heb verzet. Nu ik wel gebruik maak van het ding is het een prachtig hulpmiddel. Ik wordt verplaatst. Dankzij, en met hulp, van mijn geliefde partner kom ik nu ergens aan en hoef niet eerst tien minuten amechtig hijgend op adem te komen. Professionals bij boot en taxi blijken deskundig en vriendelijk hulp te verlenen. Ik zal best wel eens een nors type tegenkomen, maar dat bij mijn eerste ervaringen ik deze vriendelijke mensen getroffen heb zal me altijd bijblijven.

Gelukkig had de oncoloog een goede remedie: Een paar dagen geen chemo, daarna weer opstarten met een lagere dosis. Uiteindelijk moet het lijf in zo’n conditie zijn dat er weerstand tegen de ziekte geleverd kan worden. En die chemo heeft ook een lijf nodig dat in redelijke conditie is om het werk te doen. De korte onderbreking heeft geholpen, ik ben opnieuw begonnen met de chemo, maar ben zover opgeknapt dat ik weer wat kan eten, de stemming is weer best en de vermoeidheid veel minder.

Wat die vermoeidheid betreft: ik wist niet dat dit mogelijk was. Ik noem het een soort van “perverse vermoeidheid ” en dan niet in de betekenis die Freud aan dat begrip gaf, maar meer als onnatuurlijk, ongewenst en weerzinwekkend. Het is prima als je moe, zelfs erg moe bent na een klus, een sport of andere prestatie. Het is anders als het uit bed zwaaien van je benen het hele lijf laat gillen “moe” terug naar bed. Ik hoor dat van meer mensen met chemo, de enige troost die je dan hebt is dat het weer overgaat.

Gelukkig zijn er meer dingen die mijn leven vullen, buiten het “kankerpatiënt” zijn. Dankzij mijn geliefden mocht ik een pracht jaarwisseling beleven. Intensieve strand en natuurritten over het eiland met vrienden die ons rondleiden. Prachtige uren die ik nooit zal vergeten.

En ik voel me weer sterk betrokken met de lokale politiek. Al klinkt de stem wat amechtig en kan ik niet overal bijzijn, ik ben er en draag bij. Ik erger me ook, aan gebral en negativisme. Maak me zorgen over plannen die de overheid heeft met ons eiland. En denk mee over plannen en voornemens die uitgevoerd zullen worden in een tijd dat ik er niet meer zal zijn, dat geldt natuurlijk voor de meesten van ons, maar met een diagnose zoals die van mij wordt dat een mens glashelder gemaakt. Vreemd genoeg heb ik daar geen last van, het is meer een stimulans. Ook als mijn atomen zijn opgenomen in het heelal gaat het leven hier verder en het is een stimulerend en positief idee om daar alvast aan te denken, en te proberen de zaak een beetje redelijk achter te laten voor onze nakomelingen.

Ik hou het hierbij op deze mooie zondagochtend, het bestand in de Oekraïne is niet meteen kapotgeschoten, in Kopenhagen sneuvelen mensen en wordt, zoals het er nu uitziet onze vrijheid van meningsuiting en diversiteit weer bedreigd. De wereld gaat verder, soms onbegrijpelijk barbaars, soms hartverwarmend mooi.

Zoals onze denker des vaderlands zei: “Doodgaan kan iedereen, maar iets maken van het leven daarvoor is nog een heel gedoe”

reacties worden op prijs gesteld, het kan even duren voor u uw reactie ziet verschijnen.

Tijdens het schrijven van dit blog luisterde ik hierna,erg mooi.

6 gedachten over “Persoonlijk: Leven gaat door, ook met maagkanker. een update

  1. pjotr

    Een heel lullige situatie, zo zou ik jouw toestand beschrijven. Ik vind het knap, dat je er het best mogelijke van probeert te maken. Sterkte!

    Like

  2. Anoniem

    Beste Toussaint, de eerste keer dat ik je zag na lange tijd was op de receptie van de nieuwe burgemeester in Het Raadhuis. Ik wist van niets en verwonderde me over je postuur, dat nogal verschilde van een of anderhalf jaar geleden. Ina legde me uit wat er aan de hand was. Ik wens je alle sterkte toe en bewonder je optimisme en veerkracht.

    Like

  3. Remi

    Goedemorgen Toussaint,

    mooi verwoord. In je, toch niet per definitie ‘prettige’ situatie (…) betrokken blijven (ook bij SJT 🙂 en vooral levensvreugde ervaren: (op zn brabants) kei goed!! Om niet te zeggen hartverwarmend en kippevelbezorgend. Bedankt daarvoor op deze zondagmorgen.

    Je bent een mooi mens.

    Fijne zondag,
    tot snel!

    Remi

    Like

  4. Marjolein

    Beste Toussaint!
    Wat heb je toch een moed en doorzettingsvermogen! Ik maak je af en toe mee in het dagelijks leven en ben onder de indruk van hoe je hiermee omgaat. Ik zie je diepe dalen en lijd een beetje mee. Je viert je succesjes en dan vier ik met je mee.
    Door alles heen schijnt jouw positiviteit als een zonnetje. Daarmee help je iedereen om je heen er ook mee te dealen. Geen klacht komt er over je lippen. Terwijl je reden genoeg hebt om te klagen zou ik zo zeggen….
    Je bent een kanjer en ik wens je nog veel meer successen dan wij allen voor mogelijk houden!

    Like

    1. Toussaint Schroders Berichtauteur

      Bedankt voor je reactie, Marjolein.Ik weet niet goed wat ik moet of antwoorden op je lovende woorden. Maar ik waardeer ze erg. Dat ik zo kan dealen zoals ik dat doet komt niet op de laatste plaats door de mensen, waar jij een van bent, om me heen. Die begrip /rekening houden met mij en mijn situatie. Maar tegelijkertijd rekenen op mijn inzet en bijdragen.

      Like

Reacties zijn gesloten.