Mijn bestaan en Linitis Plastica, week 40, lokale politiek en overwegingen rond verdriet.

Een groot deel van de week stond in het teken van mijn raadslidmaatschap.Veel denkwerk, overleg, en als politiek  hoogtepunt de Raadsvergadering. Ik ben van mening dat het politieke debat in  de raadzaal hoort. Dus een verslag van het hele gebeuren en mijn mening over alles wat daar plaatsvond zult u hier niet vinden. Lijkt me ook niet relevant voor dit  persoonlijke blog. Het viel me mee hoe mijn gestel zich hield, toen de vermoeidheid bij mij begon op te spelen bleven we, als fractie, alert en actief. Het voordeel van een goed voorbereide en ervaren fractie.

Het is voor mij niet goed te vatten waarom zoveel mensen zich van de politiek afkeren. Het gaat over keuzes, alternatieven en plannen  die de gemeenschap raken. Dat mensen zich niet actief willen inzetten binnen het politiek dispuut kan ik me nog wel voorstellen, maar de mode om alles en iedereen die met politiek te maken heeft af kraken en te ridiculiseren kan en wil ik niet volgen. Brallende populisten schofferen onze democratische instituten, en mensen lopen daar achteraan alsnog we niets geleerd hebben van het verleden.

Niet voor niets trekken mensen van heinde en ver naar onze landen omdat hier een systeem functioneert dat, met alle tekortkomingen , nog steeds de beste bestuursvorm is.

Naast mijn activiteiten op politiek vlak probeer ik niet de hele dag aan mijn ziek zijn  te denken. Maar toch, emoties komen en gaan, soms onverwacht, soms zoek ik ze op.

De volgende stelling raakt me:

“ verdriet is de meest proportionele emotie bij het sterven van een geliefde of het zelf sterven”.  Ik meen dat het een  citaat van René Gude is.  Meer dan kwaadheid, spijt, angst of jaloezie is verdriet een emotie waar ik weg mee weet. Verdriet vraagt tijd en ruimte en kan zacht overgaan in berusting. Zoals je na ontroerende muziek glimlachend je tranen wist en om je heen kijkt. De werkelijkheid wordt niet afgewezen, geen vloekend verwijt van de woede, geen adembenemende verstikking van de angst. Of het verwijtende gif van jaloezie. Jaloezie met zijn verwijtende kreet: waarom ik en niet de ander.

Verdriet kan zich op allerlei manieren manifesteren. Je kunt in je eentje verdrietig zijn, maar ook het verdriet delen met de mensen om je heen. Soms gaat het verdriet over je eigen situatie naadloos over in verdriet om de wereld, de enorm ellende van vluchtelingen,  de angst voor mensen om hun toekomst.  Soms zie ik ineens een 18 grams mus die kwetterend doet was mussen doen. Of ik zie op  tv een grote  groep mensen die zich inzetten  voor anderen. Of ik hoor de bevlogen politicus praten over de moeilijke weg naar oplossingen.Dan kan het gebeuren dat mijn verdriet vloeiend overgaat in berusting en ontroering.

Reageren? Dat kan via de reactieknop boven deze blog

verdriet