Mijn bestaan en Linitis Plastica oktober week 43, veranderen of niet en vluchtelingen discussie

Ergens hoopte en verwachtte ik dat ik, na mijn diagnose, overspoelt zou worden door wijze en diepe gedachten en inzichten. Helaas blijft dat uit, tot nu toe. Misschien wordt er wat anders gekeken naar me, misschien sta ik vaker stil bij zaken die ik vroeger vanzelfsprekend vond. Maar overwegend blijf ik dezelfde. Met mijn beperkingen en zo hier en daar een neiging tot inzicht. Misschien maar goed ook, ik weet niet of ik uit de voeten zou kunnen met een “ik” die ineens wijze en diepe gedachten zou hebben.

Over het volgende heb ik eerder geschreven, toch wil ik daar weer bij stilstaan, het houdt me erg bezig, vandaar:

Kan me iemand uitleggen waarom in de vluchtelingendiscussie de domheid en de primitieve reacties zich mogen koesteren in de ongedeelde aandacht. En dat feiten en mensen die over problemen nadenken op de achtergrond moeten zoeken naar een manier om elkaar te horen en te steunen?
Als ik krijsend in de microfoon bral dat al die mensen een gouden paplepel krijgen, “ want dat stond ergens op facebook” . Dan staat de pers zich te verdringen, dan wordt ik gefêteerd bij Pauw, bij de ochtend praat programma’s en de ochtendkrant met de vette letters hangt aan mijn lippen.
Dan schieten de Facebook pagina’s die me steunen als paddestoelen uit de aarde.

Mensen met doordachte zorgen en voorstellen worden overschreeuwd.

Ik vraag me af waarom er niet meer met de vluchtelingen zelf gepraat wordt. Een tolk erbij, uitleggen wat er gaat gebeuren en geef de mensen de kans om elkaar te helpen en waar nodig bij te sturen.
Zorg voor begeleiding, beveiliging en treedt snel op bij wangedrag. Praat met mensen die zich zorgen maken. En maak dat het redelijke deel van onze samenleving gezamenlijk dit probleem kan aanpakken.
Spreek steun uit voor bestuurders die in deze heftige tijden moeten handelen, laat de gewoonte om op iedereen te schelden die beleid uitvoert even achterwege.

De schreeuwers die zich nu laten gebruiken door de politicus zonder partijleden , draaien wel weer bij. Of niet en dan zitten ze goed bij deze leider van angst en vooroordeel.
Waarom moet ik mensen serieus nemen die zich bedienen van scheldkannonnades, , bedreigingen en drogredenen.
Ik leverde een paar dagen geleden een genuanceerd commentaar op een van die ronkende Facebook pagina’s , binnen tien minuten werd vastgesteld dat ik wel een zoon van een NSBer zou zijn.De term landverrader viel.
Waarom moet ik dat wel serieus nemen ? Ik vertik het. Ik wil iedereen serieus nemen die in staat is deze discussie te voeren op basis van gezond verstand, en met inachtneming van normen en waarden waar wij in het westen zo trots op zijn. En daar is alle ruimte voor terechte bezorgdheid en onder ogen zien van problemen die op ons afkomen.

Ook in mijn gemeente was iemand er als de kippen bij om te polariseren. Zelfs de bijkomstigheid dat er op het ogenblik geen sprake is van vluchtelingen huisvesten kon dit raadslid er niet van weerhouden van leer te trekken.
Noem me een gutmensch, beticht me van landverraad, ik vind het best. Maar het gesprek ga ik aan met mensen die gevoel en verstand laten prevaleren boven angst en populistische haatzaaierij. Tussen de uitersten van deze discussie bevindt zich een grote groep mensen die nu te weinig aan het woord komen. Net als de vluchtelingen zelf, daar wordt ook te weinig naar geluisterd.
Die mening zou ik ook hebben als ik niet ziek was geworden. Een mening die niet beïnvloedt is door de Linitis Plastica.
Het onderwerp is triest, maar ik ben niet ontevreden over het feit dat ik minder ben veranderd dan ik verwachtte.

U kunt reageren als u dat wil via de reactie button boven dit bericht.

Beethoven, pracht muziek met een universele boodschap;=.